Blog

Langzaam winnen

Onlangs hoorde ik op een bijeenkomst een bijzonder inspirerend verhaal. Een mooie, energieke vrouw vertelde vol enthousiasme over de langzaamste marathonloper van de Olympische Spelen. Nooit in de geschiedenis was er iemand in meer tijd over de Olympische finishlijn gerend. Een sneue figuur? Geblesseerd geraakt tijdens de race? Een man die ineenkromp van schaamte en teleurstelling? Nee, niets van dat al. Integendeel zelfs. Deze man had reden om trots te zijn. Deze man had zijn eigen doel gehaald. Dat was namelijk niet om de snelste man ter wereld te zijn. Nee, deze man kwam uit Afghanistan, en zijn voornaamste doel was om de wereld te laten zien dat zijn land nog bestond. Een land gekwetst door een langdurige burgeroorlog, met nog onnoemelijk veel moeilijkheden te overwinnen. Maar niet uitgeschakeld, niet zonder mogelijkheden om deze atleet te leveren bij de Spelen. Een atleet die niet gesponsord werd door dure merken, maar een atleet die had gefunctioneerd op wilskracht. Hij had zijn eigen doel gesteld en had dat behaald. Hij was niet de snelste geworden, verre van dat, maar hij had de wereld getoond dat zijn land nog steeds deel uitmaakte van het wereldtoneel. Ik vond het een ontroerend verhaal. Want is dat niet waar het eigenlijk om draait? Niet dat je dat doet wat het meest logisch is, maar je eigen missie vinden en volharden totdat je je doel bereikt hebt. Er zijn genoeg mensen die een uitgestippeld pad volgen. Maar waar loop je het meest warm voor? Waarbij ben je bereid de grootste obstakels te overwinnen? Wat schenkt de meeste voldoening? Dat is toch echt dat doel dat je... read more

Gevoel?

Als baby worden we geboren met een feilloos mechanisme dat aangeeft wanneer we honger hebben en wanneer we moe zijn. Omdat er nog geen woordenschat is, geven baby’s dit aan met een luid en duidelijk communicatiemiddel: ze huilen. Pijn in de buik = honger = huilen. Dichtvallende oogleden = moe = huilen of stil in slaap vallen. Niet meer en niet minder. Na circa 4 weken komt daar nog een prachtige nieuwe communicatievorm bij: baby’tjes kunnen lachen. Eerst nog heel voorzichtig, gaandeweg wordt dat steeds duidelijker (en menig moederhart is gesmolten bij dat eerste lachje van haar baby). En zo groeit langzaam het communicatievermogen van een kind. Er is een gevoel, daar wordt uiting aan gegeven en als het goed is wordt daar op gereageerd. Tegen de tijd dat iemand de volwassen leeftijd heeft bereikt, beschikt deze over een woordenschat van zo’n 10.000 woorden (woorden kennen kan oplopen tot wel 250.000 woorden, maar dat zijn niet de woorden die hij/zij gemiddeld gebruikt). En, afhankelijk van het land waarin je woont, over vele gebaren waarmee je je verbale boodschap kracht bij kunt zetten. Maar in de periode dat we deze woorden en gebaren leren, lijkt er iets vreemds te gebeuren. Het lijkt wel dat hoe groter het beroep is dat op de ratio wordt gedaan, hoe meer de duiding van het gevoel naar de achtergrond verdwijnt. Meer woorden = minder gevoel? Onlangs sprak ik iemand die aan het herstellen was van een burn-out. Hij was zomaar omgevallen, op zijn werk, en had geen idee hoe nog thuis te geraken. De dokter had een flinke burn-out geconstateerd. En zelf had hij... read more

14 juni 2017

Rouw en de seizoenen

‘Rouw is de prijs die we betalen voor hechting.’

Zo las ik vandaag in Coachlink Magazine. Mooi gezegd. De enige manier om rouw te voorkomen, is door je nooit te hechten. En wat voor leven heb je dan? Dat gaat tegen de basisbehoefte van ieder mens is, iedereen wordt geboren met de noodzaak om zich te hechten. Als baby puur om te kunnen overleven, later om goede relaties (voor volwassenen ook van levensbelang) te kunnen onderhouden. En terwijl je je hecht, moet je je alweer voorbereiden op het loslaten. Nu, ooit, of heel veel later. Iedereen krijgt vroeg of laat met rouw te maken, hetzij door dood, door ontslag, door een verbroken relatie. En dan is het de kunst om niet met een omweg om de rouw heen te gaan, zoals we soms nog te veel geneigd zijn om te doen, maar betekenis te geven aan het verlies. Deze cyclus wordt mooi verbeeld in de hechtingscirkel. En als we door de rouw heen zijn gegaan en er op onze eigen manier betekenis aan hebben gegeven, dan is er weer ruimte voor iets nieuws. Winter, lente, zomer, herfst, eindeloos verder.